به شرك و قتل باشد :
70 -
إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً
.
اشاره به آنست كه اين گناهكاران تا در دنيا هستند مىتوانند برگردند و خودسازى كنند . به نظر مىآيد : اين آيه راجع به توبهء مشركان كه هم بايد توبه كنند و نادم باشند و هم ايمان آوردند و هم عمل صالح انجام دهند كه دليل افتادن در راه حق است . على هذا آيه بعدى راجع به توبه قاتل و زانى است .
حالا بايد ديد منظور از تبديل سيئات به حسنات چيست ؟ الميزان نظر مىدهد كه مراد از « سيئات » آثار بدى است كه گناهان و شرك در ذات مشركان و در روح آنها قرار داده است .
اين آثار بد ، لازم ذات آنها شده است كه سبب عذاب در روز
يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِرُ
خواهد شد ، اما چون مشركان توبه كردند و ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند عذاب آنها مبدل به ذات پاك مىشود كه در آن ناپاكى وجود ندارد ، در اين صورت سيئات و آثار بدى كه در ذات آنها بود مبدل به آثار خوب خواهد شد كه متناسب با ذات پاك آنها باشد .
و نيز الميزان مىگويد : نفس عمل حسنه و سيّئه نيست بلكه مثلا مقاربت با زنان به طور زنا يا نكاح يكى است همچنين خوردن مال حلال و غصبى ، امّا اين اعمال از حيث مطابقت و عدم مطابقت با دستور خدا ، اثر پاك يا ناپاكى در ذات انسان مىگذارند كه حسنه و سيّئه همانست ، اين تبديل در اثر غفور و رحيم بودن خداست .
ناگفته نماند : به قرينهء « و آمن » گفتيم كه اين آيه در رابطه با توجه مشركان است على هذا ، اين تبديل سيئات به حسنات دربارهء آنها خواهد بود ،