54 -
فَذَرْهُمْ فِي غَمْرَتِهِمْ حَتَّى حِينٍ
.
خطاب است به رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و تهديد است به كفّار ، منظور از « حين » رسيدن مرگ يا رسيدن عذاب است .
55 و 56 -
أَ يَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنِينَ نُسارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْراتِ بَلْ لا يَشْعُرُونَ
.
اين دو آيه در رابطه با آن است كه : نعمت و فرزندانى كه كفار را با آن مدد مىدهيم گمان نكنند ، كه آنها مشرك مىشوند و ما خيرات را به سوى آنها سرازير مىكنيم و پيش ما عزيز هستند ، بلكه آنها نمىفهمند و اينها امتحان است
إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ
آل عمران / 178 در آيهء ديگر آمده است :
فَلا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ تَزْهَقَ أَنْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ
توبه / 55 و 85 .
آرى وسائل زندگى و قدرت ، آن گاه كه در اختيار رضا خانها ، ريگانها ، صدامها و سعوديها باشد جز بدبختى براى خود و ديگران چه فائده دارد ؟ ! اگر معاويه و يزيد در سلطنت نبودند بنفعشان بود .