اكنة : كن ( بفتح اول ) : پوشاندن و محفوظ داشتن كنّ بكسر اوّل :
غلاف يا ظرفى است كه چيزى در آن پوشانده شود ، جمع آن اكنّه و اكنان است يعنى غلافها و مخفى گاهها .
وقرا : وقر ( بر وزن عقل ) ثقل سامعه . منظور از آن بىاعتنايى و ثقل معنوى است .
نجوى : نجوى : راز و راز گفتن . مصدر و اسم هر دو آمده است ، آن در آيه مصدر به معنى فاعل است يعنى : نجوى كنندگان ، واحد و جمع را در آن يكسان گويند : واحد ، تثنيه ، جمع ، مذكّر و مؤنّث با آن توصيف مىشود بىآنكه تغيير كند . به قول بعضى تقدير آن « إذ هم ذو نجوى » است .
رفاتا : رفت در اصل به معنى شكستن و كوبيدن است » رفته رفتا : كسره و دقه » رفات هر چيز شكسته و پوسيده است ، منظور از آن در آيه استخوانهاى خاك شده است .
ينغضون : نغض : حركت كردن و حركت دادن . نغض رأس حركت دادن آن يا بالا و پائين بردن آن است ، در آيه ظاهرا به معنى جلو آوردن يا حركت دادن به عنوان بىاعتنايى است . آن در قرآن فقط يك بار آمده است .
لبثتم : لبث : توقّف كردن و درنگ كردن « لبث بالمكان لبثا : مكث و اقام » .
شرحها
پس از بيان مصداقهاى
لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ
در اين آيات مسئلهء توحيد مطرح شده و روى سخن با مشركان است و در واقع مسئله به اين شكل طرح مىشود :