45 -
يا أَبَتِ إِنِّي أَخافُ أَنْ يَمَسَّكَ عَذابٌ مِنَ الرَّحْمنِ فَتَكُونَ لِلشَّيْطانِ وَلِيًّا
.
منظور از عذاب ظاهرا سلب توفيق به طور كلى است ، يعنى مىترسم در اثر ادامه شرك خدا قابليت هدايت را از تو سلب كند و رحمت از تو منقطع شود در نتيجه دوست خالص شيطان باشى و او هم مولاى تو باشد .
46 -
قالَ أَ راغِبٌ أَنْتَ عَنْ آلِهَتِي يا إِبْراهِيمُ لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ لَأَرْجُمَنَّكَ وَ اهْجُرْنِي مَلِيًّا
موعظهها در قلب مشرك پير موثر واقع نشد ، او به شكل استفهام بيان كرد كه تو از خدايان من رو گردانى ، اگر از اين حرفها دست برندارى به يقين زير سنگها هلاكت مىكنم ، از من دور شو ، زمانهاى زيادى دور شو كه تو را نه بينم ، گويى نظرش آن بود كه در اثر طول زمان اصلا تو را نهبينم .
47 -
قالَ سَلامٌ عَلَيْكَ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي إِنَّهُ كانَ بِي حَفِيًّا
.
غرض از استغفار آنست كه از خدا بخواهد كه او را هدايت كند و بيامرزد ، اين مطلب را در سورهء توبه ذيل آيه سيزده و چهارده مشروحا گفتهايم و نيز در قاموس قرآن ذيل كلمه « آزر » مشروحتر بيان كردهايم .
در اينجا به او سلام گفته كه دأب بزرگواران همين است :
وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً
فرقان / 63 ، وعدهء استغفار از آن بود كه ابراهيم به هدايت او طمع داشت ، جمله
إِنَّهُ كانَ بِي حَفِيًّا
نشان مىدهد كه انتظار آن را داشت خدا دعايش مستجاب كند .
48 -
وَ أَعْتَزِلُكُمْ وَ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ أَدْعُوا رَبِّي عَسى أَلَّا أَكُونَ بِدُعاءِ رَبِّي شَقِيًّا
وعدهء هجرت و دورى از آنها و خدايان آنهاست در جاى ديگرى آمده :