راغب : مادهء « رغب » اگر با « عن » باشد به معنى اعراض و اگر با « الى » باشد به معنى رغبت و ميل است ، در اينجا به معنى اعراض است .
مليا : املاء : اطالهء مدت . « ملى » : زمان طويل .
حفيا : حفى : مهربان . احفاء مبالغه در سؤال يا در دانستن حال شخصى از اشخاص . « حفى » كسى است كه در سؤال مبالغه كند و نيز كسى است كه در عطا كردن لطف كند ، اصل باب به معنى :
آخر رساندن ( مبالغه ) است .
عليا : علىّ : بسيار برتر . بسيار رفيع القدر ، آن صيغهء مبالغه است و يازده بار در قرآن آمده است ، هشت بار دربارهء خدا ، بقيه در بارهء ديگران .
شرحها
اين آيات ، سوّمين قسمت از جريانهاست كه ماجراى ابراهيم عليه السّلام را بيان مىكند ، آن حضرت جدّا امّى خود آزر و قوم خويش را انذار كرد و آخر از بابل هجرت كرد و در فلسطين ساكن گرديد .
41 -
وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِبْراهِيمَ إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا
.
منظور از « الكتاب » قرآن است ، ابراهيم صديق بود كه توحيد را در محيط شرك آغاز كرد ، با جدّ امّى و قوم خود محاجه نمود ، با پادشاه بابل مقاومت نشان داد ، بتها را شكست ، در گفته خود استقامت ورزيد تا به آتش انداخته شد و در آخر ، از ديار شرك مهاجرت فرمود و ثابت كرد كه « صديق » است و نيز او « نبى » بود و حامل نبأ و خبر آسمان و خدا بود ( از الميزان ) .