31 -
أُولئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ يَلْبَسُونَ ثِياباً خُضْراً مِنْ سُنْدُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ مُتَّكِئِينَ فِيها عَلَى الْأَرائِكِ نِعْمَ الثَّوابُ وَ حَسُنَتْ مُرْتَفَقاً
اين آيه بيان « اجر » در آيهء گذشته است ، در زمينهء انهار بهشتى در سورهء بقره / 25 توضيح داده شده و در سوره محمّد خواهد آمد . ذهب ، ثيابا ، سندس ، استبرق همه نكرهاند يعنى اين نعمتهاى بهشتى در اسم همان هستند ولى در حقيقت غير از آنهايى مىباشند كه در دنيا وجود دارد » فاعل « حسنت » ظاهرا جنات در صدر آيه است يعنى : « نعم الثواب ثوابهم و حسنت منزلا جناتهم » ، وصف بهشت با چنين اوصافى در آيات ديگرى نيز آمده است .
ناگفته نماند : روز قيامت ؛ خداوند غرائز و خواستههاى طبيعى انسان را به اعلى درجه خواهد رسانيد و در آن حد ، به بهترين وجهى آنها را با نعمتهاى بهشتى ارضاء خواهد فرمود .