اسرار بداند و بر مؤمنان اعتماد كند نه بر طاغوتيان و مشركان در جاى ديگر آمده است :
وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ
هود / 113 .
مفسر بزرگ طبرسى رحمه اللَّه در شأن نزول آيه مىنويسد كه آيه دربارهء سلمان و ابو ذر و صهيب و عمار و خباب و مانند آنها از فقراء ياران رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله نازل شده است گروهى از مشركان امثال عيينة بن حصين و اقرع بن حابس پيش آن حضرت آمده و گفتند : يا رسول اللَّه اگر در صدر مجلس بنشينى و اينها را از ما كنار كنى ، ما پيش تو مىآئيم و از تو قبول مىكنيم فقط اينها مانع هستند كه پيش تو نمىآئيم ، چون آيه نازل شد حضرت به پا خواست و آنها را طلب مىكرد ديد در آخر مسجد نشستهاند و خدا را ذكر مىكنند ، حضرت فرموده الحمد للَّه كه خدا مرا زنده نگه داشت تا با مردانى از امت خود باشم زندگيم با شماست و مرگم با شماست .
به هر حال اين آيه به آن حضرت دستور مىدهد كه با مؤمنان باشد و از كفار قطع ارتباط كند و اين يك دستور طبيعى و حتمى است ، آنها كه مكتب اسلام را قبول نمىكنند ، بودن با آنها و محرم اسرار قرار دادن آنها و مشورت با آنها ، معنايى ندارد .
يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ
تطبيق مىشود به نمازهاى صبح و ظهرين .
در تفسير عياشى از امام باقر صادق عليهما السّلام نقل شده : «
قال : انما عنى بها الصلاة
» جمله
يُرِيدُونَ وَجْهَهُ
حاليه است يعنى خدا را مىخوانند در حالى كه توجه و رضاى او را مىجويند
تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا
تعليل دستور قبلى است يعنى : چشمانت از آنها به كسان ديگر ننگرد به علّت ارادهء زينت و ثروت دنيا كه در آنهاست ،
وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً
نتيجه
وَ اتَّبَعَ هَواهُ
است ، اينكه از ابن عباس نقل شده كه اين آيه مدنى است قابل قبول نيست ، و اگر شأن نزول صحت داشته باشد ، سلمان در ميان آنها نبوده است كه سلمان در مدينه اسلام آورده است ،