111 -
يَوْمَ تَأْتِي كُلُّ نَفْسٍ تُجادِلُ عَنْ نَفْسِها وَ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
اين آيه در رابطه با آنست كه : فعلا آنها خود را از ياد برده و در راه خسران خود به هر كارى دست مىزنند اما روزى حقائق مكشوف مىشود ، آن وقت به فكر خود مىافتند و از خود به دفاع بر مىخيزند ، اما فائدهاى به حال آنها نخواهد داشت زيرا به هر كس عمل خودش تحويل داده خواهد شد و حساب به عدالت است و حتى در عذاب ديدن ، مظلوم نخواهند بود . ضمير « نفسها » راجع است به « نفس » و معنى
عَنْ نَفْسِها
، « از خودش » مىباشد و اضافه نفس بر نفس مانعى ندارد .
گويند
يَوْمَ تَأْتِي
ظرف
لَغَفُورٌ رَحِيمٌ
در آيهء ما قبل است ، ولى چنان كه گفته شد ظرف غفران و رحمت ، دنياست ، تقدير آيه « اذكر يوم تأتى . . . » است در مجمع البيان آن را يكى از وجوه بيان كرده است .