98 - وقتى كه قرآن را مىخوانى ، به خدا از وسوسه شيطان رجيم پناه ببر .
99 - كه او را بر آنان كه ايمان آورده و بر پروردگارشان توكل مىكنند ، تسلطى نيست .
100 - فقط تسلط او بر كسانى است كه او را سرپرست مىگيرند و به وسيله او مشرك مىشوند .
101 - وقتى كه آيهاى را در جاى آيهاى عوض بگيريم خدا مىداند چه نازل مىكند گويند :
تو افتراگويى ، بلكه بيشترشان نمىدانند .
102 - بگو : قرآن را روح پاك از طرف خدايت ، به حق نازل كرده است ، تا مؤمنان را ثابت قدم كند ، و هدايت و بشارتى است مسلمانان را .
103 - مىدانيم كه مىگويند : قرآن را يك بشر به او تعليم مىكند ( ولى ) زبان كسى كه تعليم را به او نسبت مىدهند غير فصيح است و اين قرآن زبان عربى روشن است .
104 - آنان كه به آيات خدا ايمان نمىآورند ، خدا هدايتشان نمىكند و آنها راست عذابى اليم .
105 - فقط كسانى دروغ جعل مىكنند كه به آيات خدا ايمان نمىآورند و آنهايند دروغگويان .
106 - هر كه بعد از ايمان آوردن ، به خدا كافر شود ، نه آنكه مجبور شده و دلش با ايمان آرام است ، بلكه آن كس كه سينهاش را با كفر آكنده ، آنها راست غضبى از خدا و عذابى بزرگ .
تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 498
مساهمون: على اكبر قرشى بنابى
ص٤٩٨