ميان فصل اول و دوم گذاشته شده ، آيات
وَ جاءَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ
تا آخر ، در گفتن به عقب افتاده تا آخر آنها كه
لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ
باشد به اول فصل اخير
فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُشْرِقِينَ
متصل گردد تا غرض از شاهد آوردن قصهء لوط كاملا روشن شود . . . و بر اهل مكه ثابت شود ، عذابى مانند عذاب قوم لوط در تعقيب آنهاست .
72 و 73 -
لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُشْرِقِينَ
يعنى قسم به حيات و زندگى تو اى محمّد صلّى اللَّه عليه و آله آنها در غفلتشان سرگردان بودند و راه نجات را به نظر نمىآوردند لذا فرياد شديد ، آنها را در آفتابدم گرفت ، در اينجا خدا به زندگى رسولش صلّى اللَّه عليه و آله قسم خورده كه دلالت بر عظمت آن حضرت مىكند .
74 -
فَجَعَلْنا عالِيَها سافِلَها وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ حِجارَةً مِنْ سِجِّيلٍ
ضمير « ها » در هر دو مورد به « بلاد - ارض » راجع است يعنى بالاى آن بلاد را پائين آنها گردانيديم و زير و رو كرديم ، پس از آن ، سنگهاى عذاب بارانديم ( رجوع شود به سوره هود ) .
75 و 76 و 77 -
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ . وَ إِنَّها لَبِسَبِيلٍ مُقِيمٍ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِلْمُؤْمِنِينَ
آيات سهگانه نتيجهگيرى از قصهء فوق است ، منظور از متوسمين عبرت گيرندگان و عاقلان هستند ، در روايات « متوسمين » به ائمهء اطهار عليهم السّلام تفسير شده كه در نكتهها خواهد آمد ، منظور از « لايات » در آيهء اول بقاياى خرابههاى ديار قوم لوط است كه مردم مكه در سفر شام آنها را مىديدند
وَ إِنَّها لَبِسَبِيلٍ مُقِيمٍ
يعنى آن آيات و بقايا در راهى است كه ثابت است و از بين نرفته است پس