بواد : وادى : دره . سيلگاه راغب گويد : وادى در اصل محل جريان آب است ، دره را از آن جهت وادى گويند ، در آيه مراد دره است .
افئدة : فؤاد : قلب . جمع آن افئده است . « فأد » به معنى بريان كردن و حركت و تحريك آمده است ، قلب را از آن فؤاد گفتهاند كه در آن توقّد و دلسوزى هست و يا متأثّر و متحوّل مىباشد .
تهوى : هوى : ميل نفس . آن در ميل مذموم و ممدوح هر دو به كار مىرود ، در قرآن بيشتر در ميل مذموم و خواهش نفس و گاهى در ميل ممدوح آمده است مانند اين آيه ، « تهوى » : ميل مىكند .
نعلن : علن و علانيه : آشكار شدن . « علن الامر علونا و علنا و علانية :
ظهر و انتشر » ، « نعلن » : آشكار مىكنيم .
الكبر : كبر ( بر وزن عنب و قفل ) : بزرگى قدر و مقام در بزرگى سن نيز آيد مانند اين آيه « الكبر » : پيرى و بزرگسالى .
شرحها
اين آيات دربارهء ابراهيم عليه السّلام است ، به مناسبت اين آيات همه سوره را سوره ابراهيم نامگذارى كردهاند ، اين آيات مىتواند مصداقى باشد براى
يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ
كه ابراهيم عليه السّلام از مصاديق عالى آن است در اين آيات دعاى آن حضرت است كه از خدا مىخواهد او و فرزندانش را از عبادت بتها بر كنار دارد و آنها را به نماز خواندن مداوم گرداند ، پدر و مادرش و مؤمنان را بيامرزد ، در مناجاتش مىگويد : من قسمتى از خانوادهام را در كنار خانهء