اين آيه استدلال است بر
وَ اجْنُبْنِي . . .
در آيهء سابق . يعنى مرا و فرزندانم را از عبادت بتان كنار كن كه آنها بسيارى از مردم را گمراه كردهاند و چون او و گمراهان قهرا دو گروه مىشوند لذا فرموده : هر كه تابع من باشد از من است مىشود كه آن براى
وَ اجْنُبْنِي وَ بَنِيَّ . . .
تفسير باشد كه با عنايت فرموده :
فرزندان من كسى هستند كه از من تبعيت كنند ، جمله
فَإِنَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
درباره
وَ مَنْ عَصانِي
حواله دادن آنهاست به غفران و رحمت خداوندى از امام صادق عليه السّلام نقل شده :
قال تقدر ان تغفر له و ترحمه
ظاهرا در « عصانى » فقط معصيت منظور است نه شرك ، على هذا خواستن رحمت براى گناهكار مانعى ندارد ، نظير مطلب اين آيه در روايات نيز آمده است ، عياشى از حلبى از امام صادق صلوات اللَّه عليه نقل مىكند كه فرمود : هر كه از شما از خدا بترسد و خود را اصلاح كند از ما اهل بيت است .
گفتم : از شما اهل بيت ؟ فرمود : از ما اهل بيت : ابراهيم دربارهء آن گفته :
فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي
در اين وقت عمر بن يزيد به امام گفت : از آل محمّد است ؟ فرمود :
آرى و اللَّه از آل محمّد است ، آرى و اللَّه از خود آل محمّد ، آيا نمىشنوى كه خدا فرمايد
إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ
و گفته ابراهيم :
فَمَنْ تَبِعَنِي فَإِنَّهُ مِنِّي
.
37 -
رَبَّنا إِنِّي أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتِي بِوادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنا لِيُقِيمُوا الصَّلاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُونَ
.
بنا بر آنكه گفته شد آن حضرت اين دعا را در وقتى كرده كه كعبه را بنا كرده بود و آنجا شهر شده بود
مِنْ ذُرِّيَّتِي
نشان مىدهد كه قسمتى از فرزندان و خانوادهء خود را در آنجا اسكان داده بود ولى اسحاق و مادرش سارا در فلسطين مانده بودند ، ظاهرا مرادش خانوادهء اسماعيل باشد به دليل جمع آمدن
لِيُقِيمُوا . . .