مرعوب مىشود ، اگر مؤمن باشد جواب مىدهد : محمّد رسول خداست به او گفته مىشود : بخواب خوابى كه در آن شرى نيست ، قبرش به قدر نه ذراع وسعت پيدا مىكند و جايش را در بهشت مىبيند ، آن است قول خدا
يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا
و اگر كافر باشد گويند : اين مرد كه در ميان شما بود كيست ؟ كه مىگفت : من رسول خدايم مىگويد : نمىدانم آن وقت او به شيطان واگذاشته مىشود .
در اين زمينه روايات زيادى در تفسير عياشى ، مجمع البيان ، برهان صافى و مانند آن نقل شده است ، ظاهر آنها اين است كه منظور از « الاخرة » در آيه عالم مرگ و عالم قبر است .
لابيع فيه و لا خلال : ظهور آيه در آنست كه در آخرت مطلقا دوستى نخواهد بود با آنكه آيه :
الْأَخِلَّاءُ يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ
زخرف / 67 دلالت دارد كه مؤمنان دوست يكديگر خواهند بود . بايد دانست :
رابطه ما بين اين دو آيه اعم و اخص مىباشد ، آيه دوم آيهء اول را تخصيص مىدهد يعنى در آن روز دوستى نيست مگر ما بين مؤمنان نظير آيهاى كه مىگويد :
وَ لا خُلَّةٌ وَ لا شَفاعَةٌ
بقره / 254 و آيهاى كه مىگويد :
مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ
بقره / 255 يعنى بدون اذن خدا شفاعت نيست و با اذن خدا هست .
( استفاده از الميزان ) .