آشكار است .
ضراء : اسم مؤنث است ، مذكر ندارد ، آن از ضرر است به معنى سختى به كار رود چنان كه در صحاح گفته است مثل مرض ، گرفتارى ، نقص اموال و مانند آن .
فرح : ( بفتح فاء و كسر راء ) : شادمان ، توأم با تكبر . فرح : تكبّر يا شادى مذموم .
فخور : فخر : باليدن بجاه و مال . فخور : بالنده .
شرحها
اين آيات روشن مىكند كه منظور از خلقت آسمانها و زمين و عهدهدار شدن به رزق جنبندگان براى آنست كه انسان در صحنهء زندگى به عمل نيك و زندگى توأم با توحيد راه يابد و عالم آخرت در پى اوست و خودش طورى آفريده شده كه نه تحمل نعمت را دارد و نه بلا را ، بلكه نعمت او را به طغيان وا مىدارد و بلا مأيوسش مىكند ، همهء اينها مقتضى آنست كه براى وى كتاب آيد و پيامبر مبعوث شود و گرنه انسان خودش را بدبخت خواهد كرد : گرچه مشركان از شنيدن قرآن لباس به سر مىكشند ولى به حكم :
إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ . . .
لازم بود براى رسيدن به اين مرحله ، براى انسان دين و احكام نازل شود . و اللَّه اعلم .
5 -
أَلا إِنَّهُمْ يَثْنُونَ صُدُورَهُمْ لِيَسْتَخْفُوا مِنْهُ أَلا حِينَ يَسْتَغْشُونَ ثِيابَهُمْ يَعْلَمُ ما يُسِرُّونَ وَ ما يُعْلِنُونَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
.
اين آيه در رابطه با موضعگيرى كفّار در مقابل قرآن است كه ما براى صلاح و سعادت آنها اين قرآن را فرستادهايم ولى آنها قلوب خود را از فهميدن