وَ إِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ إِلَّا عَلى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ مِيثاقٌ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
.
يعنى فقط مىتوانيد در دين آنها را يارى كنيد اگر از شما در راه دين يارى خواستند و اگر بر عليه كفارى يارى بخواهند كه با آنها پيمان عدم تعرض بستهايد ، آن وقت در دين هم يارى نتوانيد كرد ، خدا به آنچه مىكنيد بيناست .
73 -
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ إِلَّا تَفْعَلُوهُ تَكُنْ فِتْنَةٌ فِي الْأَرْضِ وَ فَسادٌ كَبِيرٌ
.
جملهء اوّل بيان واقع است نه تشريع حكم ، يعنى كفّار نيز ولى و دوست يكديگر هستند و به حكم « الكفر ملّة واحدة » نفع و ضرر مشترك دادند ، نبايد با آنها باشيد كه از اسلام و اسلاميان بريدهاند .
جملهء دوم حاكى است كه اگر به دو فرمان گذشته عمل نكنيد در زمين كفر و تباهى بزرگ به وجود خواهد آمد ، از اين معلوم مىشود كه مراد از
بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ
حكم و دستور يعنى بايد چنان باشيد ، ضمير « تفعلوه » راجع است به « ما امرتم » .
اكنون اگر سران ممالك اسلامى را در نظر بگيريد خواهيد ديد كه اكثر انها با ابر قدرتها ساختهاند و نوكر آنها شدهاند ، در نتيجه كفر و تباهى جهان اسلام را فرا گرفته است .
74 -
وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ الَّذِينَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ
.
منظور از تكرار اين آيه نشان دادن مؤمن حقيقى بودن آنها و بيان پاداش