با انبياء و اوصياء .
بلى دربارهء عذاب ، ميان گناه و عذاب حساب و تناسبى هست . دربارهء عذاب اهل جهنم آمده ،
. . . جَزاءً وِفاقاً
نبأ / 24 و در اين سوره پس از شمردن نعمت اهل بهشت فرمود :
جَزاءً مِنْ رَبِّكَ عَطاءً حِساباً
نبأ / 36 ، بنا بر آنچه گفته شد :
منظور از حساب همان وزن و توزين است اما در عذاب فقط وفاق و برابرى گناه با عذاب است و بنا بر تجسم عمل كه تقريبا از حتميات قرآن است ، عذاب ، خود گناهان است در اين صورت معناى وفاق و برابرى كاملا واضح مىباشد . آيات
وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ . . .
در گناهان مىشود راجع به كم و زياد بودن باشد تا تناسب با عذاب پيدا كند .
تحابط اعمال : مطلب ديگرى كه بايد در اينجا بررسى شود تحابط اعمال است . و آن اين است كه اعمال خوب و بد يكديگر را از بين ببرند و باطل كنند ، به عبارت ديگر : عمل خوبى كه امروز انجام شده است گناه ديروزى را از بين ببرد و اگر فردا عمل بدى انجام گرفت عمل خوب امروزى را باطل نمايد ، نتيجه آنكه انسان پيوسته يكى از حسنات يا سيئات را خواهد داشت زيرا هر عمل بعدى ، عمل قبلى را از بين مىبرد .
تحابط در آخرت آن است كه : حسنات و سيئات انسان با هم سنجيده شوند و يكديگر را حبط و تباه كنند ، اگر اعمال نيك زياد شود اعمال بد از بين رفته و شخص اهل بهشت گردد و در صورت عكس ، إعمال نيك از بين رفته و شخص اهل جهنم گردد و اگر اعمال نيك و بد مساوى بودند نه اهل رحمت باشد و نه اهل عذاب .
مقابل اين مطلب آن است كه بگوئيم : انسان در مقابل حسناتش متنعّم و در مقابل سيّئاتش عذاب خواهد ديد مگر آنكه سيئاتش در اثر شفاعت يا رحمت