مىكند كه خدا به اعمالشان آگاه است و حكمت اقتضاى تأديبشان را دارد .
140 -
قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ قَتَلُوا أَوْلادَهُمْ سَفَهاً بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ حَرَّمُوا ما رَزَقَهُمُ اللَّهُ افْتِراءً عَلَى اللَّهِ قَدْ ضَلُّوا وَ ما كانُوا مُهْتَدِينَ
خلاصه و نتيجهگيرى از گذشته است كه كشتن فرزندان جز سفاهت نيست عقل آن را محكوم مىكند لذا نتيجهاش خسران مىباشد ، چهارپايان نيز رزق خداست نبايد حرام شمرد ، اينكه بگوئيد : خدا چنين گفته است ، دروغ است و اينان گمراه بوده و هدايت يافته نيستند « كانوا » در اينجا ظاهرا منسلخ از زمان است .