ضمير « بها » در هر دو مورد راجع است به كتاب و حكم و نبوت و شايد راجع به هدايت باشد مراد از « هؤلاء » اهل مكه است . يعنى اگر قوم تو به اينها كافر شوند قوم ديگرى را گماردهايم كه به آنها كافر نيستند ، مراد از اين قوم بايد آنهايى باشند كه ايمان آورده و مىآورند در صافى از محاسن از امام صادق عليه السّلام نقل شده :
« قوما يقيمون الصلاة و يؤتون الزكاة و يذكرون اللَّه كثيرا » .
گويند : مراد از « قوما » پيغمبران هيجدهگانهاند ، به قولى ملائكه ، بقولى مؤمنين از ياران پيغمبر ، به قولى اهل مدينه و بقولى عجم هستند ولى ظاهرا مراد آن است كه اگر مشركان مكه نپذيرند ديگران خواهند پذيرفت اى پيامبر نگران مباش .
90 -
أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرى لِلْعالَمِينَ
.
چون راه توحيد از لحاظ كليات يكى است لذا به رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله دستور داده شده كه در راه آنها باشد و از راهى كه آنها رفتهاند پيروى كند . « عليه » راجع به هدايت و رسالت است يعنى بامتت بگو كه من در اين رسالت از شما مزدى نمىخواهم ، اين فقط تذكرى است به جهانيان ، مزد نخواستن در قبول مردم بسيار دخيل است و مؤمنى كه در سورهء « يس » آمده به مردم مىگفت
اتَّبِعُوا مَنْ لا يَسْئَلُكُمْ أَجْراً وَ هُمْ مُهْتَدُونَ
.