ماريه مريض شد ، وصيتنامهاى نوشت و در ميان متاع خود گذاشت ، متاع را به آن دو نصرانى داد و گفت اين را به خانوادهء من برسانيد ، چون او مرد ، آن دو متاع را باز كردند هر چه خوششان آمد برداشته بقيه را به خانوادهء او رساندند .
وراث چون وصيتنامه را با مال تطبيق كردند مال كم آمد ، جريان را به آن دو نصرانى گفتند ، آنها اظهار بىاطلاعى كردند و گفتند آنچه داده بود به شما داديم شكايت پيش رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله آوردند ، آيات در اين باره نازل شد ( از امام صادق عليه السّلام و جماعتى از مفسران ) در كافى آمده كه رسول خدا پس از نزول آيه به ورثهء مسلمانان دستور داد قسم خوردند ، آن گاه مال دزديده شده را از آن دو گرفت و به وراث ميت داد .
106 -
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهادَةُ بَيْنِكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ
.
خلاصهء معنى اين آيه و آيهء بعدى چنان كه در الميزان آمده آن است كه :
اگر يكى از مسلمانان در سفر باشد و بخواهد وصيت كند ، بايد بر وصيت خود دو نفر مسلمان عادل را شاهد بگيرد ، اگر مسلمان پيدا نشود ، دو نفر از اهل كتاب باشد . اگر ورثه شهادت آن دو نفر را قبول نكردند ، آن دو شاهد غير مسلمان را بعد از نماز حاضر مىكنند و به خدا سوگند مىخورند كه شهادتشان حق است ، قضيه به اين صورت تمام مىشود .
اگر ورثه مطّلع شد كه شاهدها دروغ مىگويند در اين صورت دو شاهد ديگر در جاى آنها ايستاده و بر كذب آن دو شهادت مىدهند و در اين باره به خدا قسم ياد مىكنند آن وقت حرف دو شاهد بعدى پذيرفته مىشود ، قسمت بالا از آيه به قرينهء « منكم » راجع به صورتى است كه مسلمان شاهد گرفته است .
أَوْ آخَرانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَأَصابَتْكُمْ مُصِيبَةُ الْمَوْتِ