نيز معلوم است
وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ
در زمينهء خلود ، رجوع شود به
قالَ النَّارُ مَثْواكُمْ . . .
انعام / 128 .
218 -
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
.
مضمون آيه يك حكم كلى است و آن اينكه : اهل ايمان و آنان كه در راه خدا و براى پيشبرد دين خدا از ديار خود مهاجرت كرده و به جنگ مىروند ، چنين كسان در پى رحمت خدا و اميدوار رحمت خدا هستند يقينا پيش خدا مأجور خواهند بود ، اگر اشتباهى هم بكنند آمرزيده است كه
وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
امّا از لحاظ تطبيق و شأن نزول مىشود گفت كه به جريان عبد اللَّه بن جحش مربوط است ، يعنى مسلمين آنها را ملامت نكنند و خود آنها ملول نباشند كه در راه خدا سفر و جنگ كردهاند اجرشان با خداست و اگر اشتباهى هم شده خدا آمرزنده و مهربان است .
نكتهها
ماههاى صلح :
در اسلام چهار ماه در سال به عنوان ماه صلح و ماه محترم معرّفى شده است كه جنگ و خونريزى در آنها حرام مىباشد سه تا از آنها پشت سر هم هستند ذو القعدة الحرام ، ذو الحجة الحرام محرم الحرام چهارمى ماه رجب كه ميان جمادى الثانى و شعبان واقع شده اگر كمى دقت كنيم به اهميت اين حكم پى خواهيم برد اگر دو گروه از مسلمانان با هم پيكار كنند چون ماههاى حرام رسيد بايد دست از جنگ بردارند و چون دو متخاصم چهار ماه دست از جنگ كشيدند حتما در عرض آن مدت در باره صلح و سازش مىانديشند در نتيجه ، جنگ براى هميشه قطع مىشود ، و اگر مسلمانان با كفار پيكار كنند مجبورند در ماه حرام دست از جنگ بردارند مگر