صلح و عبادت روا نيست .
وَ إِخْراجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ وَ الْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ
.
يعنى مشركان در اين واقعه كه از روى اشتباه واقع شد بر مسلمانان خرده نگيرند كه بزرگتر از آن را در حق اهل اسلام كردهاند آنها رسول خدا و ياران او را از مكه و مسجد الحرام بيرون كردهاند ، اين كار از جنگ در ماه حرام بزرگتر است آنها با زجر و شكنجه مسلمانان را از دين خود برمىگردانند ، اين كار از قتلى كه به دست عبد اللَّه بن جحش اتفاق افتاد بزرگتر است زيرا قتل فقط دنياى انسان را تباه مىكند اما شرك سبب شقاوت آخرت نيز هست تا اينجا هم حرمت جنگ در ماه حرام روشن شد و هم جواب ايرادى كه مشركان به مسلمانان گرفتند و نيز روشن شد كه مسلمين حق ندارند چنين كارى را تكرار كنند .
وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا
.
يعنى پيوسته با شما در نبرد خواهند بود تا شما را از دينتان برگردانند ، اين عمل منحصر به عصر نزول قرآن نيست ، بلكه پيوسته چنين بوده و خواهد بود ، « گلادستون » نخستوزير اسبق انگلستان در پارلمان آن كشور قرآن را بدست گرفته گفت : تا اين كتاب در شرق خوانده و مورد عمل مىشود نقشههاى ما قابل اجرا نيست آرى دشمن پيوسته عملا و اعتقادا ما را از دينمان برمىگرداند .
وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ
.
اين جمله روشن مىكند كه توبهء مرتد خواه فطرى باشد يا ملى مورد قبول است زيرا مفهوم
« فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ »
مىرساند كه اگر توبه كرد و مسلمان مرد اهل عذاب نخواهد بود . اعمال مرتد در دنيا باطل و بىاثر است زيرا پس از ارتداد ، اعمال گذشتهء او ، او را در نظر مردم محترم و عزيز نمىكند ، بطلان در آخرت