همان سبع مثانى است « 1 » .
2 - معاوية بن عمار گويد : به امام صادق عليه السّلام گفتم : وقت خواندن نماز ،
بِسْمِ اللَّهِ . . .
را در فاتحة الكتاب بخوانم ؟ فرمود : آرى . گفتم : پس از خواندن فاتحة الكتاب
بِسْمِ اللَّهِ . . .
را با سوره بخوانم ؟ فرمود : آرى « 2 » .
3 - عياشى از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود : چرا چنان كردند ، خدا مرگشان دهد بزرگترين آيهء كتاب خدا را گمان كردند كه اظهار آن بدعت است « 3 » .
4 - در روايات اهل سنت نيز چنين است : سيوطى در « الدر المنثور » از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل كرده است كه فرمود : وقت خواندن حمد ،
بِسْمِ اللَّهِ . . .
را بخوانيد ، حمد اساس قرآن ، و اساس كتاب و سبع مثالى است ، روايات ديگرى نيز از اين قبيل است .
با وجود اين اهل سنت در خصوص
بِسْمِ اللَّهِ . . .
سه گروه شدهاند ، گروه اول مانند شيعه معتقد شدهاند كه آن آيهء مستقلى است ، عده آنان بسيار است ، ابن كثير آن را در تفسير خود از على عليه السّلام ابن عباس ، ابن عمر ، ابن زبير ، ابو هريره و امثال آنها ، نقل كرده است .
گروه دوم معتقد شدهاند كه آن در سورهء حمد آيهء مستقل است و در سورههاى ديگر نه .
گروه سوم گفتهاند : آن آيه مستقلى است ولى جزء هيچ يك از سورهها نيست ، فقط براى تبرك و نشان دادن اوائل سورهها نازل گشته است ( مجمع البيان ) .
هامش
( 1 - 2 ) - وسائل الشيعة ج 4 / 746 و 747 .
( 3 ) - تفسير عياشى سورهء حمد .