آيهء
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ . . .
بقره / 207 دربارهء عبد الرحمن بن ملجم لعين و آيهء
. . . أَلَدُّ الْخِصامِ . . .
بقره / 204 دربارهء على بن ابى طالب عليه السّلام است . براى روسياهيهاى ابو هريره و امثال او لازم است به كتابهاى مخصوص رجوع نمود . صوفيه و امثال آنها نيز در دروغ بستن به خدا و رسول مشهور مىباشند . قرآن مجيد بارها اين گونه اشخاص را تهديد كرده است
وَ يَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
آل عمران / 78
إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ
يونس / 69 .
قرآن و تقليد :
آيهء
وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا ما أَنْزَلَ اللَّهُ قالُوا بَلْ نَتَّبِعُ ما أَلْفَيْنا عَلَيْهِ آباءَنا . . .
حكايت دارد كه اسلام دين تعقل و تفكر است ، كلمات
لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ
لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ
و غيره بارها در قرآن مجيد تكرار شده است ، جملهء
أَ وَ لَوْ كانَ آباؤُهُمْ لا يَعْقِلُونَ شَيْئاً وَ لا يَهْتَدُونَ
مفيد آنست كه اگر طريقه پدران آنها بر مبناى منطق و تعقل بوده ، اينها حق دارند كه از آنها تقليد بكنند و گرنه ، نه .
قرآن مجيد در آيات متعددى تابعان را كه بدون تفكر از متبوعان پيروى كردهاند اهل عذاب دانسته و عذر آنها را قبول نمىدارد و مىگويد :
فَبَشِّرْ عِبادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ . . .
زمر / 18 يعنى سخن را مىشنوند و دربارهء آن فكر مىكنند و بهترين آن را اختيار مىكنند خلاصه : هر راهى و هر كارى و هر دينى كه انسان اختيار مىكند بايد اول آن را بفهمد و در اطراف آن تحقيق بكند سپس آن را قبول كرده و در راه آن قدم بر دارد و در اين راه اگر اشتباه هم بكند پيش خدا معذور خواهد بود .
در تقليد از فقهاء كه مقلد راهى به مسائل دينى ندارد ، دستور داده شده كه :
تا چند نفر متخصص و خبره ، ايمان و عدالت و علم فقيه را تصديق نكردهاند نمىشود از او تقليد نمود ، در رجوع به دكتر و مصرف كردن دواى او ، عقل حكم