شرحها
در اين پنج آيه : موقعيت صفا و مروه ، سعى بين آن دو ( كه قسمتى از عمل عمره است ) ، كتمان حقائق ، توبه بعد از اشتباه ، مرگ در حال كفر بررسى شده است .
158 -
إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ
به نظر مىآيد كه اين آيه تتمهء مطالب آيات گذشته نباشد بلكه مطلبى جداگانه است و به نظر مىآيد كه بعضىها صفا و مروه و عمل « سعى » را از آثار ابراهيم عليه السّلام ندانسته و از ساختههاى جاهليت دانستهاند چنان كه از حضرت صادق صلوات اللَّه عليه نقل شده ، آيه در رد اين شبهه آمده كه : صفا و مروه هر دو از علامتهايى است كه بوسيلهء خدا تعيين گشته و خدا در آنها ياد مىشود بنا بر اين :
فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما
حالا كه هر دو از نشانههاى خدا هستند مانعى نيست كه در عمل حج و عمره در ميان آن دو رفت و آمد « سعى » شود و عمل « هاجر » كه براى آب يافتن به طفل صغير خود ميان آن دو سراسيمه مىدويد به مرحلهء نمايش آيد كه يعنى در روزگار گذشته يك مرد موحد ( ابراهيم ) براى احياء توحيد زن و بچهاش را در اين وادى گذاشت و او براى پيدا كردن آب و يا همنفسى ميان دو كوه مىگرديد ، و يا آن نمايش تذلل در پيشگاه خداست .
على هذا نزول آيه براى رفع شبهه است نه براى اثبات وجوب « سعى » و ظاهر آنست كه وجوب آن قبلا معلوم شده بود و ظهور آيه منافى وجوب آن نيست زيرا معنى آن چنين است : صفا و مروه از علائمى است كه به دست خدا تعيين گرديده و ساختهء مشركان نمىباشد پس مانعى نيست كه سعى واجب شدهء قبلى را ميان آن دو انجام بدهيد . راجع به اينكه آيه در « عمرة القضا » سال هفتم هجرى