اين آيه خطاب است به مسلمين كه بگويند : ما به همه پيامبر ايمان داريم و به موسى و عيسى و شريعت آنها نيز ايمان داريم ولى يهودى و نصرانى كه دين آن دو بزرگوار را ملعبه كردهاند نيستيم .
ظهور آيه در آنست كه به اسباط وحى شده ، در اين صورت مراد از اسباط اشخاص معينى است گرچه در قرآن به جماعات نيز اسباط گفته شده است ، بسيارى از مفسران گفتهاند : مراد از اسباط فرزندان يعقوبند كه انبياء بودند ولى شيعه آن را قبول ندارد كه آنها دربارهء يوسف گناه كردند و پيامبر بايد حتى پيش از رسالت از گناه بدور باشد پس مراد از اسباط در آيه يا پيامبرانى است از قبيل : يحيى ، زكريا ، اسماعيل صادق الوعد ، هارون و غيره و يا پيامبرانى است كه نام آنها در قرآن نيامده است ، اين مطلب مشروحا در قاموس قرآن ( سبط ) بررسى شده است . در المنار گفته : از فرزندان يعقوب نبوت يوسف به صحت رسيده است .
لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
لفظ « احد » در سياق نفى مفيد عموم است يعنى ميان هيچ يك از آنها فرقى قائل نيستيم و همه را پيامبر خدا مىدانيم اين آيه جواب است به آنچه مىگفتند : بايد يهودى يا نصرانى بود .
137 -
فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ ما آمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا
.
يعنى : اگر ايمان آنها مانند ايمان شما شد و اضافات و خرافات را حذف كرده و در ايمان مانند شما شدند در اين صورت هدايت يافتهاند .
وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما هُمْ فِي شِقاقٍ
و اگر از همانند شما بودن اعراض كردند پس آنها در اختلاف و عداوتند و نظرى به سازش و مسالمت و حق ندارند ولى از آنها نترسيد ، خدا شما را از شر آنها كفايت خواهد كرد كه او همه چيز را مىشنود و مىداند آرى
فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
.