عقاب خداوند است ، اين با جملهء
مُلاقُوا رَبِّهِمْ
قريب المضمون است ، نيكان و بدان همه به سوى خدا و به سوى رحمت يا عذاب خدا برمىگردند
كُلٌّ إِلَيْنا راجِعُونَ
انبياء / 93
إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعاً
مائده / 48 .
نكتهها
يهود و اسلام :
از روزى كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله وارد مدينه شده و به سر و سامان دادن حكومت اسلامى پرداخت : يهود علم مخالفت برافراشتند و علنا به كارشكنى برخاستند و با همه مواد مشتركى كه با اسلام داشتند نخواستند با دين جديد كنار بيايند و جامعهء واحد تشكيل دهند .
يهود بنى قينقاع در قلب شهر مدينه به شغل زرگرى مشغول بوده و بازار مدينه را در دست داشتند ، يهود بنى قريظه در شرق مدينه و يهود بنى نضير در جنوب شرقى آن در قلعههاى مستحكم خويش ساكن بودند . با آنكه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از همان آغاز ورود با آنها پيمان عدم تعرض و همزيستى مسالمتآميز بستند ولى با كمترين بهانه پيمان خويش را شكسته و مصيبتهايى ببار مىآوردند ، سرانجام گروه اول و سوم از مدينه رانده شده و گروه دوم به حكم تورات در مورد دشمن مغلوب ، قتل عام شدند و در سورهء احزاب به آن اشاره خواهيم كرد انشاء اللَّه تعالى .
اينها پيوسته قرآن و دين جديد را تكذيب كرده و در پى شورش بودند ، خود را بر حق و مسلمانان را بر باطل مىديدند و همواره به رخ آنها مىكشيدند كه : دين ما حق است . تنها كتاب قانونى تورات است ، خدا به يهود نظرى دارد كه به ديگران ندارد خلاصه : قرآن ناچار بود كه پروندهء اين حزب نيرومند و مخالف را بررسى كرده و سر و ته اين قوم و كارهاى آنها را علنى نمايد تا هم بر خودشان