تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ
سرّ اينكه اين عظمت را دارد و نبايد بدون طهارت مسّ نمود اين است كه نازل شدهء از پروردگار عالمين است ، چنانچه مىفرمايد :
وَ إِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ
شعراء آيهء 192 الى 195 و مراتب نزول قرآن در مجلد اول اين تفسير در بيان مقدّمات مفصلا بيان شده .
[ سوره الواقعة ( 56 ) : آيه 81 ]
أَ فَبِهذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ ( 81 )
آيا پس به اين حديث شما مداهنه مىكنيد .
أَ فَبِهذَا الْحَدِيثِ
قرآن مجيد است ، و اين جمله دلالت دارد كه قرآن حادث است ، زيرا كلام الهى است مسبوق بعدم است ، چنانچه تمام افعال الهى حادث است فقط قديم منحصر است بذات اقدس ربوبى .
أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ
از براى دهن در قرآن مجيد اطلاقاتى است اطلاق بر روغن شده
وَ شَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُورِ سَيْناءَ تَنْبُتُ بِالدُّهْنِ وَ صِبْغٍ لِلْآكِلِينَ
مؤمنون آيهء 20 و اطلاق بر سازش با طرف شده
وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ
قلم آيهء 9 و اطلاق بر مسامحه و سهل انگارى شده مثل همين آيه ، يعنى قرآن را سهل شمرديد و چيزى نگرفتيد العياذ مثل قصّه رستم و حسين كرد و سهراب و افراسياب كتابهاى قصّه ، و اطلاق بر نفاق و دورويى هم شده كه ظاهرا موافق و باطنا مخالف است و محتمل است راجع به اين معنى باشد .
[ سوره الواقعة ( 56 ) : آيه 82 ]
وَ تَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ( 82 )
و قرار مىدهيد چيزى را كه خداوند روزى شما كرده محققا شما تكذيب مىكنيد .
خداوند منّت بر شما گذاشته و امتياز داده شما را بر ساير امم سالفه به نزول قرآن و دين مقدّس اسلام و ارسال پيغمبر محترم را و شما تكذيب مىكنيد و قدردانى نمىكنيد و نمىپذيريد العياذ پيغمبر را ساحر و مجنون و مفترى و كذاب مىگوئيد و قرآن را بافتهء بشر مىشماريد و دين اسلام را تكذيب مىكنيد و اطلاق رزق براى اينست كه رزق منحصر به مأكولات نيست آنچه خداوند به بنده عنايت فرمايد رزق است مىگويى : ( اللهم ارزقنا عقلا كاملا و علما نافعا و ادبا بارعا و خير الدنيا و