آن اواب حفيظ كسى است كه بترسد از عذاب خداى رحمن بغيب و بيايد با قلب انابت كننده .
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ
خوف از عذاب پس از مشاهده فايده ندارد لذا كسى كه حين احتضار كه پرده برداشته مىشود و آثار عذاب را مشاهده مىكند البته خائف و پشيمان مىشود و كافر باشد يا مشرك يا ضال يا فاسق يا فاجر اين نتيجه ندارد لذا ميفرمايد :
وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ وَ لَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَ هُمْ كُفَّارٌ
نساء آيه 18 - خوفى كه نتيجه دارد كه ميفرمايد :
وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ
الرحمن ، آيهء 46 براى كسى است كه از غيب يعنى از روى تصديق انبياء و قرآن و اخبار معصومين معتقد باشد و خوف از عذاب الهى پيدا كند كه گفتند : مؤمن بايد بين خوف و رجاء باشد نه اطمينان بسعادت و نجات داشته باشد كه امن من مكر اللَّه است و نه مأيوس باشد كه يأس از روح اللَّه است آن هم خوف و رجائى كه داراى اثر باشد خوف مانع شود از ارتكاب معاصى و رجا باعث شود بر اطاعت و امتثال .
وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ
و بيايد با قلب منيب يعنى تا آخر عمر باقى باشد بر اين حال كه با حال خوف و انابه در پيشگاه الهى از دنيا رود كه تعبير بموافات ميكنند كه بقاء ايمان باشد تا حين رحلت كه اگر قبل از وفات ايمان زايل شد كليهء اعمال او حبط مىشود ، و شرط صحت آنها با ايمان از دنيا رفتن است .
[ سوره ق ( 50 ) : آيه 34 ]
ادْخُلُوها بِسَلامٍ ذلِكَ يَوْمُ الْخُلُودِ ( 34 )
داخل شويد جنات را بسلامت اين است روز خلود كه هميشه در آن هستيد .
ادْخُلُوها بِسَلامٍ
ممكن است سلام خزان بهشت باشد چنانچه ميفرمايد :
وَ سِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَراً حَتَّى إِذا جاؤُها وَ فُتِحَتْ أَبْوابُها وَ قالَ لَهُمْ خَزَنَتُها سَلامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوها خالِدِينَ
زمر آيهء 73 و ممكن است بشارت بسلامتى باشد كه در بهشت هيچگونه ملالى و خستگى و بلائى و مصيبتى نيست