نائل شدند ، اما عبادت كه جهاد از واجبات مهمه و از فرائض عظيمه است ، و اما ترك معصيت كه فرار از زحف از گناهان كبيره است .
وَ نَبْلُوَا أَخْبارَكُمْ
دو نحو تفسير شده يكى گفتگوهاى بين خودشان و قرارداد هايى كه كردهاند مخفيانه و بطريق نجوى ، ديگر چيزهايى كه پيش خود گفتند كه چه ميكنيم و چه ميكنيم تمام مكشوف شود .
[ سوره محمد ( 47 ) : آيه 32 ]
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ شَاقُّوا الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدى لَنْ يَضُرُّوا اللَّهَ شَيْئاً وَ سَيُحْبِطُ أَعْمالَهُمْ ( 32 )
بدرستى كه كسانى كه كافر شدند و جلوگيرى كردند ديگران را از سبيل الهى و راه حق و عناد و عداوت و مخالفت ورزيدند با رسول محترم از بعد از آنكه بر آنها مبين شده بود راه هدايت ، و اينها هر چه بكنند هرگز نميتوانند ضررى بدستگاه الهى وارد كنند ، و زود باشد كه حبط شود تمام اعمال آنها به كلى .
تنبيه : از جملات اين آيه شريفه استفاده مىشود كه اينها منافقين بودند كه اظهار اسلام كردند بطمع آنكه در دستگاه او مقامى پيدا كنند و چون ديدند كه مقامى به آنها عنايت نشد تصميم داشتند كه پس از رحلت آن حضرت يك مقامى بر خود تحصيل كنند ، و چون ديدند در غدير خم على را بر خلافت نصب فرموده و از همهء مؤمنين براى على بيعت گرفت و آنها كمال عداوت را با على داشتند چون بسيارى از آنها را كشته بود لذا تصميم قطعى گرفتند بر مخالفت و نگذارند كه اين امر مستقر شود كه شرح آن در ذيل تفسير بيان مىشود .
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا
كه كافر شدند بعد از تبين كه بيان ميفرمايد :
وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ
كه جلوگيرى كردند ديگران را كه بطريق حقه كه پيغمبر نشان داده و بيان فرموده كه صريح فرمايش او است در حديث ثقلين كه :
« ما ان تمسكتم بهما لن تضلوا ابدا »
و در غدير خم :
« من كنت مولاه فعلى مولاه »
و غير اينها نروند .
وَ شَاقُّوا الرَّسُولَ
شق بمعنى جدايى است كه مخالفت و معاندت و عداوت باشد با پيغمبر اكرم .
مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدى
كه اين جمله صريح است كه مراد همين منافقين