عقل ثابت است زيرا دفع ضرر بهر نحوى كه ممكن باشد و لو محتمل عقل حكم مىكند به وجوب آن و اما قبولى توبه از باب تفضل است و بر حسب وعدهء الهى كه در آيات بسيار دارد و خلف وعده بر خدا قبيح است البته قبول مىفرمايد و گفتند توبه چهار شرط دارد : اول پشيمانى از كارهاى گذشته ، دوم : عزم بر عدم عود و بر ترك معاصى ، سوّم : قبل از معاينه و حال احتضار بنص آيهء شريفه
وَ لَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ
- الايه نساء آيهء 22 - ، چهارم : اگر قابل تدارك است تدارك كند مثل نماز و روزه قضاء كند مثل خمس و زكات رد كند مثل حقوق الناس كه اداء كند يا عفو نمايند و اگر كفّاره دارد كفاره دهد .
وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ
عفو الهى گذشت پروردگار است و سيّئات جمع محلّى بالف و لام افادهء عموم دارد شامل جميع سيئات مىشود و سيئه معناى عمل بد است مقابل حسنه كه كار خوب است و بعموم خود شامل تمام معاصى صغار آنها و كبار آنها چه صفات ذميمه باشد و چه اعمال ، جوارحيه و چه امور قلبيه .
وَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ
علم الهى به افعال بندگان قبل از صدور فعل و حين الصدور و بعد از صدور يكيست . اشكال : اگر قبل الصدور ميداند پس اين بنده مجبور است بصدور . جواب : اين شبههء خيام است كه گفت :
مى خوردن من حق ز ازل ميدانست * گر مى نخورم علم خدا جهل بود
جواب آن اينست كه چون تو بسوء اختيار خود مى مىخورى ، خدا