تخطي إلى المحتوى الرئيسي

اطيب البيان في تفسير القرآن (فارسى) — صفحة 327

مساهمون:

ص٣٢٧
انسان در هر بلاء و مصيبتى گرفتار مىشود گردن خدا ميگذارد بلكه بسا كفريات ميگويد و رو به خدا ميرود و الحاح و التماس و دعاء مىكند كه بسا يكى از حكم مصائب همين باشد كه متوجه شود و به خود بيايد چنانچه ميفرمايد
فَأَخَذْناهُمْ بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُونَ
انعام آيهء 42 لكن چون دفع آن بلاء و مصيبت از او شد به كلى فراموش مىكند كه ميفرمايد
وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّهُ
يونس آيهء 12 ولى غافل از اينكه منشأ اين بلاء و مصيبت و ضرر خود او است كه ميفرمايد
وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ
شورى آيهء 29 لذا ميفرمايد :
فَإِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعانا
ولى اگر نعمتى به او عنايت شد مستند به خود ميداند .
ثُمَّ إِذا خَوَّلْناهُ نِعْمَةً مِنَّا
عطا فرموديم به او نعمتى از جانب خودمان .
قالَ إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى عِلْمٍ
خود تحصيل كردم و زحمت كشيدم و به علم و تدبير خود بدست آوردم چنانچه قارون گفت
إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى عِلْمٍ عِنْدِي
قصص آيهء 78 .
بَلْ هِيَ فِتْنَةٌ
امتحان است كه آيا شكرگزار مىشود يا كفران مىكند
وَ لَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِي لَشَدِيدٌ
ابراهيم آيهء 7 .
وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ
كه اگر بلائى متوجه شد توبه و انابه و تضرع كنند و اگر نعمتى عنايت شد قدردان و شكرگزار باشند .

[ سوره الزمر ( 39 ) : آيه 50 ]

قَدْ قالَهَا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَما أَغْنى عَنْهُمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ ( 50 ) بتحقيق همين مقاله را گفتند كفارى كه قبل از اينها بودند پس بى نياز نكرد آنها را آنچه را كه بودند كسب ميكردند .
قَدْ قالَهَا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ
كفار و مشركين امم ماضيه كه هر نعمتى به آنها ميرسيد مستند بشانس و خوشبختى و عمليات خود ميدانستند و هر بلائى