آيا پس كسى كه ما وعده دادهايم او را وعده حسنى پس او ملاقات مىكند وعده ما را مثل كسيست كه اين چهار روزه دنيا متمتع ساختيم او را متاع زندگانى دنيا پس از آن او روز قيامت از كسانيست كه او را حاضر ميكنند براى سؤال و جواب .
يعنى بين اين دو چه اندازه فرق و تفاوت است اما متاع دنيوى با اينكه بقاء و ثبات ندارد مضار بسيارى دارد يكى آنكه مشوب بآلام و اسقام است هر نوشى هزار نيش دارد و فكر و خيال و هم و غم و غصه دارد هم در دست آوردن و هم در نگاهداشتن حتى سلطنت كه بالاترين لذائذ دنيويست يك شب به خيال راحت خواب ندارد كه فرمود
« دار بالبلاء محفوفه و بالغدر موصوفه »
ديگر آنكه زحمت تحصيل او بسيار است چه اندازه خون دل خوردن دارد تا بدست بيايد در مقابل اين همه زحمت ارزش ندارد باصطلاح اين نان خوردن به سرزنش جان كندن نميارزد ديگر آنكه
« فى حلالها حساب و فى حرامها عقاب و فى شبهاتها عتاب »
در حديث از حضرت رسالت است
« يؤتى به صاحب المال و يسئل عنه من اين اكتسبت و فيما انفقت و هل اديت شكره و لا يزال يسئل عنه »
أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ وَعْداً حَسَناً فَهُوَ لاقِيهِ
و مسلما خلف وعده قبيح است و صدورش از خداوند محال است بخلاف وعيد كه خلفش مانعى ندارد .
كَمَنْ مَتَّعْناهُ مَتاعَ الْحَياةِ الدُّنْيا
كه تا سفره چيده شود بر چيده مىشود .
ثُمَّ هُوَ يَوْمَ الْقِيامَةِ مِنَ الْمُحْضَرِينَ
براى سؤال و جواب دنك و دينار .
[ سوره القصص ( 28 ) : آيه 62 ]
وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكائِيَ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ ( 62 )
و روزى كه ندا ميفرمايد مشركين را پس ميفرمايد كجا هستند شريكهاى من كسانى كه بوديد شما مشركين گمان ميكرديد كه آنها شريك منند در عبادت و اطاعت و بندهگى .
شركايى كه اينها شريك قرار داده بودند بسيار هستند : رأس آنها شيطان كه ميفرمايد
أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنِي آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ
( يس آيه 60 ) و اين شامل