طبق قرارداد به من عنايت فرمايد كه گفتند انسان در كليه امور حتى افعال اختياريه خود مستقل نيست در تحت مشيت حق است و اراده او « ما شاء اللَّه كان و ما لم يشأ لم يكن و لا حول و لا - قوة الا باللَّه » در هر حالى بايد توكلش به خدا باشد و توكل از شئون توحيد افعاليست و از براى توحيد افعالى چهار درجه است :
( 1 ) فقط اقرار بلسان ولى قلبا نظر باسباب دارد و مستند باسباب ميداند .
( 2 ) قلبا هم معتقد لكن رسوخ در قلب نكرده كه اول توحيد منافقين است و دوم هم توحيد عوام كه باز هنوز نظر باسباب دارند .
( 3 ) رسوخ در قلب و ابدا نظر باسباب نداشته باشد و او را مسبب الاسباب بداند و اين توحيد خواص است و مقام توكل در اين مرتبه حاصل مىشود .
( 4 ) به كلى اسباب را دور انداخته كه مقام تسليم است و توحيد خاص الخاص است گفتند حضرت موسى مطالبه عصائى كرد از شعيب براى راندن اغنام و مواشى و شعيب چندين عصا داشت گفت يكى از آنها را برادر حضرت موسى برداشت عصايى كه جبرئيل براى آدم آورده بود از بهشت كه گفتند طول آن عصا ده زراع بوده و دو شعبه داشته و در شب روشنايى ميداده و از حضرت باقر ( ع ) است ميفرمايد
« كانت عصى موسى لآدم فصارت الى شعيب ثم صارت الى موسى بن عمران و انها لعتدنا و انها لتنطق اذا استنطقت و تصنع ما تؤمر به » .
[ سوره القصص ( 28 ) : آيه 29 ]
فَلَمَّا قَضى مُوسَى الْأَجَلَ وَ سارَ بِأَهْلِهِ آنَسَ مِنْ جانِبِ الطُّورِ ناراً قالَ لِأَهْلِهِ امْكُثُوا إِنِّي آنَسْتُ ناراً لَعَلِّي آتِيكُمْ مِنْها بِخَبَرٍ أَوْ جَذْوَةٍ مِنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ ( 29 )
پس چون كه بجا آورد مدت قرار داد را برداشت اهل خود را و از مدين كه مركز كفر بود به طرف بيت المقدس سير كرد رسيد نزديك طور ايمن مشاهده كرد از طور آتش را گفت باهل خود كه من آتشى مشاهده ميكنم شما همين جا مكث كنيد من ميروم رو به اين آتش شايد خبرى بدست بياورم براى شما يا يك مقدارى از آتش بياورم شايد شما را از سردى نجات پيدا كنيد و گرم شويد .