شما را درك كنند و بشما دست بيابند .
(
وَ لا تَخْشى
) نوعا خوف و خشيت را بمعنى واحد تفسير كردند ، لكن محقق طوسى قدّس اللَّه سرّه بين اين دو فرق گذارده كه خلاصه فرمايش او اينست كه خوف تألم نفس است از امر متوقّع مثل خوف از عذاب بسبب ارتكاب منهيّات و خشيت حالت حاصله است پس از معرفت بعظمت پروردگار و كبريايى او و لذا ميفرمايد :
(
إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ
) آيهء 25 .
و از حضرت صادق عليه السلام روايت كرده شيخ طوسى
( يعنى بالعلماء من صدّق قوله فعله و من لم يصدّق قوله فعله فليس بعالم )
با اينكه علماء بواسطه ارتكاب معاصى خوف ندارند چون مرتكب نشدهاند ، و بالجمله خشيت يك نوع خاصّ است از خوف و كلمهء و لا تخشى از غرق است كه خداوند بقدرة كاملهء خود آب را نميگذارد پيش برود و بهم وصل شود ، چنانچه متوكّل آب را بست بحرم حسينى و آب پيش نرفت ( عدو بمرقد او آب بست و پيش نرفت ) .
[ سوره طه ( 20 ) : آيه 78 ]
فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُودِهِ فَغَشِيَهُمْ مِنَ الْيَمِّ ما غَشِيَهُمْ ( 78 )
پس متابعت كرد بنى اسرائيل و قوم موسى را فرعون با لشكريانش در رود در ( دريا ) پس فرو گرفت آنها را آب درياچه فرو گرفتنى كه تمام غرق شدند و هلاك شدند .
(
فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُودِهِ
) چون فرعون را خبر رسيد كه موسى با قومش و كسانى كه به او ايمان آورده بودند شبانه از مصر خارج شدند با لشكر انبوهى در تعقيب آنها حركت كرد كه تمام آنها را دست گير كند و بقتل رساند و باندازهء نزديك شدند كه يك ديگر را مشاهده ميكردند و چون موسى با قوم در طرق باز شده دريا ميرفتند فرعونيان رسيدند و ديدند كه آنها دارند در اين طرق سير ميكنند آن هم به شرحى كه ذكر شد وارد اين طرق شدند با كمال اطمينان حركت ميكردند تا آنكه