موسى بن جعفر عليه السلام يك سال در بصره در حبس بود نصف شب برمىخواست و بعد از فراغ از نمازها به سجده مىرفت تا طلوع صبح و پس از نماز صبح به سجده بود تا زوال ظهر و پس از نماز ظهر و عصر و نوافل به سجده بود تا مغرب و با همان وضوء نصف شب نماز مغرب و عشاء و نوافل را به جا ميآوردند پس از آن افطار ميكرد و استراحت تا نصف شب .
امير المؤمنين عليه السلام پاى پانصد نخله دو ركعت نماز ميكرد در يك شب .
حضرت رضا در سفر خراسان شبى هزار ركعت نماز علاوه بر در خانه فقراء طعام مىبردند و بسا يك شب يك ختم قرآن داشتند و گريهها و مناجاتها .
[ سوره الفرقان ( 25 ) : آيات 65 تا 66 ]
وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذابَها كانَ غَراماً ( 65 ) إِنَّها ساءَتْ مُسْتَقَرًّا وَ مُقاماً ( 66 )
ديگر از صفات عباد الرحمن اين است كه كسانى هستند كه ميگويند پروردگار ما صرف فرما از ما عذاب جهنم را بدرستى كه عذاب جهنم هست ثابت و دائم و غير مزيل .
(
وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذابَ جَهَنَّمَ
) اشكال : عباد الرحمن كه بندگان خاص الهى نيستند بالاخص ائمهء طاهرين بالقطع و اليقين از عذاب الهى و جهنم مصروف هستند بلكه عذاب خاص اعداء آنها است اين چه نحوه دعاء است .
جواب : كلمهء ربنا و عنّا متكلم مع الغير است و مراد ما و شيعيان ما و دوستان ما را از عذاب جهنم مصروف فرما و اين يك نوع شفاعت است در حق اهل ايمان به علاوه صرف عذاب منوط به توفيق و عنايت خداوند است به اينكه موفق شدند به ايمان كامل و اعمال صالحه و تقوى تا مقام عصمت تمام به عنايت او است .