مَنْ إِلهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُمْ بِلَيْلٍ تَسْكُنُونَ فِيهِ أَ فَلا تُبْصِرُونَ
) قصص آيهء 71 و 72 .
(
لِمَنْ أَرادَ أَنْ يَذَّكَّرَ
) و تذكر فرع ايمان است و معرفت به قدرة الهى و حكمت و مصلحت افعال او ، و اما كفار و مشركين و دهرى كه مستند به طبيعت مىپندارد ابدا تذكر پيدا نميكند .
(
أَوْ أَرادَ شُكُوراً
) شكر اين نعمت بزرگ و ساير نعم الهيه كه تماما بزرگ است به حكم عقل و شرع واجب و لازم است .
[ سوره الفرقان ( 25 ) : آيه 63 ]
وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً ( 63 )
و بندگان خاص خداوند رحمن مشى مىكنند روى زمين به ملايمت و نرمى و زمانى كه جهال به آنها خطاب و عتاب و جسارت مىكنند ميگويند سلام اين آيه شريفه و آيات بعد در بيان صفات بندگان خاص الهى است ، و در اخبار بسيارى داريم كه مراد ائمه اطهار هستند ، و مكرر گفتهايم كه اخبار بيان مصداق اتم ميكنند و منافات با عموم آيه ندارد .
(
وَ عِبادُ الرَّحْمنِ
) اضافه تشريفى است مثل اين كه كسى چندين فرزند داشته باشد بگويد :
فرزند من آن كسى است كه اطاعت من را كند و الا همه بندگان خدا هستند ، لكن بندهء خاص كه بوظايف بندگى رفتار مىكند در حقيقت او بندهء رحمن است .
(
الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً
) بدون تكبر و تبختر و تجبر با كمال