كه امير المؤمنين باشد .
(
ظَهِيراً
) او را خانه نشين كردند طناب به گردنش انداختند او را به مسجدش بردند با هزار گونه ضرر و اين هم يكى از مصاديق آيه است بناء على هذا شامل تمام دعات باطله و ولات جور و ارباب ضلالت مىشود .
[ سوره الفرقان ( 25 ) : آيه 56 ]
وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلاَّ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً ( 56 )
و ما نفرستاديم تو را مگر اينكه بشارت دهى بندگان را به بهشت و انذار كنى و بترسانى از جهنم .
اصلا خلقت انسان بلكه جن و انس براى عالم آخرت بوده نه براى چهار روز دنيا چنانچه از امير المؤمنين عليه السلام است فرمود
( خلقتم للبقاء لا للفناء )
و آمدن در دنيا مقدمهء آخرت است نظر به اينكه نائل شدن به نعم اخروى مشروط به قابليت است و گرفتارى به عذابهاى آخرت منوط به استحقاق است و بايد در اين دنيا امورى كه به نفع آن عالم است تحصيل كرد و امورى كه مورث استحقاق عذاب است اجتناب كرد و چون اين امور را بشر اطلاعى ندارد لذا لازم شد بر خداوند متعال كه بندگان را آگاه كند به آن امور و اين منوط است به ارسال رسل و انزال كتب و بيان احكام و اين امور سه قسمت است يك قسمت راجع به امور قلبيه است و يك قسمت راجع به امور نفسانيه است و يك قسمت راجع بامور جوارحيه است لذا انبياء و رسل و اوصياء آنها و علماء عظام در هر عصر و زمان بايد باشند تا بندگان را آگاه كنند مبشر باشند به آن امورى كه باعث سعادت و رستگارى و قابليت بهشت و فيوضات الهى است خبر دهند و امورى كه باعث شقاوت و بدبختى و هلاكت و عذاب الهيست انذار كنند لذا ميفرمايد :