(
دَعَوْا هُنالِكَ ثُبُوراً
) ثبورا آه و ناله است از شدت عذاب و هلاكت كانه مىگويند :
وا هلاكتاه ، وا مصيبتاه ، وا بلاياه لكن البته « آنچه بجايى نرسد فرياد است » جواب آنها اينست كه خداوند از هر جهت حجت را بر شما تمام فرمود عقل ، شعور ، ادراك ، قوت ، مال و منال ، صحت و ساير نعم خود را از شما دريغ نداشت و راه سعادت را به شما نشان داد ارسال رسل و انزال كتب و جعل احكام فرمود و به شما خبر دادند از همچه روزى ، تمام نعم بهشت را به شما وعده داد و بشارت داد و تمام عذابها را به شما خبر داد و انذار فرمود ، شما كتابش را افك و اساطير پنداشتيد و رسولش را كذاب و مفترى و مسحور و مجنون گفتيد حال فرياد مى زنيد لذا ملائكه عذاب به آنها مىگويند :
[ سوره الفرقان ( 25 ) : آيه 14 ]
لا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُوراً واحِداً وَ ادْعُوا ثُبُوراً كَثِيراً ( 14 )
آه نكشيد يك آه بلكه آه و نالههاى زيادى داريد بسيار بايد آه و ناله كنيد زيرا عذاب جهنم مدت ندارد و تمام شدنى نيست .
(
لا تَدْعُوا الْيَوْمَ
) روز جزاء و بازپرس كه روز بسيار صعب و سختى است كه دارد اهل عذاب در طرف چپ صحراى محشر قرار مىگيرند خورشيد يك نى بالاى سر آنها نورش گرفته مىشود و حرارتش مىتابد زمين مثل كورهء حدّادى مىجوشد يك حلقه آتش دور آنها حلقه مىزند ملائكه هفت آسمان هفت طبقه دور آنها حلقه مىزنند خطاب مىرسد « اين المفرّ » دستهاى آنها به گردن بسته شده ، غل در گردن آنها انداخته شده ، غلها و زنجيرها آتشيست ، حساب و رسيدگى آنها سخت رسيدگى مىشود ، نامهء عمل از عقب سر به دست چپ آنها داده مىشود .