(
قُلْ أَ ذلِكَ خَيْرٌ
) معنى اين نيست كه اين عذابها هم خوب است لكن بهشت بهتر است بلكه اين جمله مثل اينست كه بگويى « الايمان خير من الكفر و « الحق خير من الباطل » و « على خير من عمر » و امثال اينها و « ذلك » .
اشاره به عقوبات مذكوره در آيات قبل است و استفهام تقريرى است كه هر كس اندك شعورى داشته باشد درك مىكند حتى اطفال خردسال ، حتى حيوانات اگر مقابل آنها بهشت و جهنم را نشان دهند از جهنم فرار مىكنند و رو به بهشت مىدوند .
(
أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ
) يكى از اسامى جنات ثمانيه جنة الخلد است و اين دلالت ندارد كه بقيهء جنات خلود ندارد ، بقيه هم دوام و خلود دارد مثل اين مثل القاب خاصّهء ائمهء اطهار است ، مجتبى ، زين العابدين ، باقر ، صادق ، كاظم ، رضا ، تقى ، نقى تمام اينها هم مجتبى هستند هم زين العابدين هم شكافندهء علم هم صادق هم كظم غيظ دارند .
هم راضى به رضاى حق هستند هم داراى تقوى هم نقى از اخلاق رذيله و اعمال سيئه .
(
الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ
) البته وعدهء الهيه تخلف پيدا نمىكند زيرا خلف وعده قبيح است و محال است از خدا صادر شود به خلاف خلف وعيد كه حسن دارد و « المتقون » جمع محلى به الف و لام افادهء عموم دارد جميع مراتب تقوى را شامل است تقواى از كفر و شرك و ضلالت كه مرادف با ايمان است و لو ساير مراتب را نداشته باشد .
(
كانَتْ لَهُمْ جَزاءً
) مراد استحقاق نيست بلكه قابليت تفضل دارند .
(
وَ مَصِيراً
) بالاخره و لو بواسطهء پارهاى از معاصى ابتلايى داشته باشند در دنيا و در عالم برزخ و در صفحهء قيامت لكن « مصير » آنها بهشت است .