فرمود : لبث نكرديد مگر اندكى اگر محققا شما بوديد كه مىدانستيد انسان پس از گذشتن مدة مديدى به نظر او بسيار كم مىآيد پير مرد هشتاد ساله موقعى كه قضاياى طفوليت خود را متذكر مىشود مىگويد :
انگار ديروز بود . و همچنين بالاخص كسى كه در غفلت باشد يا در خواب باشد يا اشتغال به ملاهى داشته باشد ، جايى كه حضرت عزير صد سال مرده بود موقعى كه خداوند او را زنده فرمود :
(
قالَ كَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ
) بقره آيهء 261 .
و همچنين اصحاب كهف پس از سيصد سال چون بيدار شدند (
قالَ قائِلٌ مِنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْ قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ
) كهف آيهء 18 بعلاوه اين كفار پس از دخول در عذاب اليم دنيا و عالم برزخ نزد آنها ناچيز مىآيد ، مثل كسى كه صد سال در ناز و نعمت باشد يك شب تب و مرض به او متوجه شود يا به بلائى گرفتار شود مثل زندان و شكنجه آن شب به نظرش خيلى طولانى مىآيد و آن صد سال به نظرش خيلى كوتاه مىنمايد ، لذا از آنها سؤال مىشود .
(
قالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الْأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ
) با اينكه تصريح به سنين مىفرمايد مع ذلك در نظر آنها نه سال ميآيد نه ماه نه هفته .
(
قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ
) و اين كلام را هم حدسى گفتند و ترسيدند كه اشتباه شده باشد گفتند :
(
فَسْئَلِ الْعادِّينَ
) ملائكه موكل به ما كه حساب كارهاى ما را و ساعات عمر ما را ميدانند از آنها سؤال فرما خداوند مىفرمايد من از آنها بهتر ميدانم و داناترم حتى بعدد نفوس شما .
(
قالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا
) چون دنيا سرتاسر آن اگر نسبت بآخرت بدهى نسبت قطره به دريا غلط گفتهاى ، زيرا دريا هم محدود است و آخر دارد لكن