عذاب آخرت ، و همچنين مثوبات بهشت آخر ندارد و محدود نيست ، لذا مىفرمايد :
(
فَما مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ
) .
(
لَوْ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
) اگر ميدانستيد در دنيا كه مدت عمر شما چه اندازه كم است و چه زود سپرى مىشود به فكر دين و آخرت مىافتاديد و تحصيل زاد و توشه براى آخرت خود ميكرديد ، لكن خيال ميكرديد هميشه در دنيا هستيد و پس از دنيا هم خبرى نيست .
[ سوره المؤمنون ( 23 ) : آيه 115 ]
أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ ( 115 )
آيا پس گمان كرديد كه جز اين نيست كه ما شما را عبث و بىفايده خلق كرديم و بدرستى كه شما بسوى ما برنمىگرديد ، قانون دولت براى ترقى و تعالى رعيت خود مدارسى باز كرده دبستانها و دبيرستانها و مدارس عاليه و اساتيد و معلمين و دانشمندانى را به حقوق وافيهء كافيه قرار داده براى تعليم افراد رعيت و متعلمين را هم تشويقاتى كرده كه به ميل و رغبت در مقام تحصيل علوم برآيند تا بدرجات عاليه برسند و تصديق و ديپلم و دكتراى بگيرند و به درجات عاليه نائل شوند با حقوقات بسيار در راحتى و آسايش برآيند و زندگى كنند و كسى را هم مجبور نكرده اينك اگر بعضى اطفال اعتنا به اين مدارس نكردند و مشغول لهو و لعب و بازى گرى شدند سپس كه بزرگ شدند و به پيرى بيافتند بهزار گونه نكبت و فقر و بيچارگى دوچار مىشوند و چاره هم ندارند .
خداوند متعال هم اين دنيا را مدرسه قرار داده و معلمين مثل انبياء و ائمه و علماء اعلام براى تعليم كمالات بافراد بندگان با حقوق كافى كه مىگفتند اجر