و قرآن و ساير اعمال صالحه را مسخره ميكنند و مصداق اتم اين آيه هستند كه در آتش به آنها ميفرمايد :
(
حَتَّى أَنْسَوْكُمْ ذِكْرِي
) ديگر اسم خدا و دين و قرآن و ساير امور دينيه از ميانهء آنها برداشته شده و فراموش كردند .
(
وَ كُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ
) در مجالس نواى آنها و تقليد آنها را در مى آورديد و قاه قاه مىخنديديد ، حال مقام آنها را مشاهده كنيد كه من با آنها چه معامله مىكنم و جاى خود را در آتش به بينيد ، عزت و احترام آنها را و ذلت و خفت خود را نظر كنيد بهشت آنها را و جهنم خود را مقايسه كنيد .
[ سوره المؤمنون ( 23 ) : آيه 111 ]
إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِما صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ ( 111 )
بدرستى كه من جزاء دادم آنها در اين روز بسبب آن چه صبر كردند بدرستى كه اينها خود آنها رستگارانند .
(
إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ
) مكرر گفته شده كه جزاء اهل بهشت از راه استحقاق نيست ، زيرا اگر عمر دنيا را عبادت كنند تقابل با نعم الهى نمىكند ، بلكه فرع قابليت است و از راه تفضل است و چون تفضلات الهى در محل غير قابل تفضل نيست فقط قابليت مىخواهد و شرط قابليت سه چيز است .
اول : ايمان دوم : عمل صالح سوم : تقوى هر چه ايمانش بالاتر رود و معرفتش كاملتر شود ، و هر چه اعمال صالحه نيكوتر گردد و بيشتر شود ، و هر چه درجات تقوايش زيادتر قابليت تفضلات او بيشتر مىشود و درجات او در بهشت عاليتر گردد ، و اما جزاء اهل دوزخ از راه استحقاق است خردلى زائد بر استحقاق عذاب نميكند .