[ سوره المؤمنون ( 23 ) : آيه 72 ]
أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجاً فَخَراجُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ ( 72 )
آيا تو از آنها سؤال خرج ميكنى پس خراج پروردگار تو بهتر است و او بهترين روزى دهندگان است .
(
أَمْ تَسْأَلُهُمْ خَرْجاً
) خروج مقابل دخول است يعنى بيرون رفتن و در اينجا مراد مصارف است كه انسان مال را صرف امور معاش خود مىكند و لذا تعبير مى كنيد به مخارج در مقابل مداخل ، مداخل استفاده و تحصيل مال است و مخارج صرف مال است در تنظيم امور زندگانى و از همين باب است خراج سلطانى كه از رعيت مىگيرد براى مصارف دولتى و در اينجا مراد اينست كه آيا از آنها طلب مال ميكنى براى مصارف شخصى خود و استفهام انكاريست يعنى هرگز از آنها توقع استفاده مالى ندارى و در بسيارى از آيات تعبير به اجر فرموده كه انبياء به امت خود مىفرمودند كه ما مطالبه اجر يعنى مزد رسالت از شما نمىكنيم و مسئله را در فقه متعرض شدهاند كه اجرت بر واجبات حرام است آن هم چه واجبى كه تبليغ رسالت باشد و اين بيان از انبياء براى اينست كه دعات باطله چون مقصد اصلى آنها استفاده از مدعوين است ، چنانچه امروز مشاهده ميكنيم كه علماء يهود چه اندازه از يهوديان استفاده ميكنند ، كشيشهاى نصارى مخصوصا در روز گناه بخشان و همچنين آقاى قطب و آقاى مرشد و مبلغين سوء و و و . . .
فقط علماء حقه مىفرمايند اجرت بر واجبات حرام است و ما توقع اجرت نداريم و در اينجا جاى چند سؤال است .
يكى آنكه يك سهم خمس جعل شده بر پيغمبر صلّى اللَّه عليه و سلم كه ميفرمايد :
(
وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى
الاية ) انفال آيهء 42 ، ديگر انفال است كه ميفرمايد :