از عذاب اخروى و بليّات دنيويست .
[ سوره طه ( 20 ) : آيه 48 ]
إِنَّا قَدْ أُوحِيَ إِلَيْنا أَنَّ الْعَذابَ عَلى مَنْ كَذَّبَ وَ تَوَلَّى ( 48 )
بدرستى بما بتحقيق وحى شد اينكه عذاب آخرت بر كسى است كه تكذيب كند و اعتراض نمايد و قبول ايمان نكند .
(
إِنَّا قَدْ أُوحِيَ إِلَيْنا
) ممكن است در همان موقع كه مأمور بدعوت شدند اين وحى به آنها رسيده باشد و ممكن است پس از اين بوده كه مورد وحى شدند كه پس از مقام رسالت و دعوت و تبليغ دستور رسيد .
(
أَنَّ الْعَذابَ
) ممكن است الف و لام عهد باشد كه عذاب قيامت باشد كه غير مؤمن هر كه باشد و هر چه باشد از مشرك و كافر و ضال و معاند مخلّد در عذاب ابديست و نجاتى از براى او نيست و ممكن است الف و لام جنس باشد تا شامل بلاهاى دنيوى هم بشود كه بر امم سابقه نازل شده مثل غرق و صاعقه و امطار حجاره و صيحه و خسف و امثال اينها و اينها به نظر اقرب ميآيد .
(
عَلى مَنْ كَذَّبَ
) تكذيب انبياء باعث كفر مىشود چه تكذيب در دعوت بتوحيد كه اوّلين وظيفه انبياء بوده يا تكذيب رسالت آنها يا تكذيب كتاب آنها يا احكام آنها و لو يك حكم و بدعت در دين يا انكار ضرورى دين بلكه شكّ در آنها يا ظنّ بر خلاف يا ظنّ بر صدق تمام اينها مورد عذاب ميشوند زيرا در ايمان يقين قطعى لازم است به آنچه مدخليّت در ايمان دارد .
(
وَ تَوَلَّى
) تولّى پشت كردن و اعراض نمودن است و بى اعتنايى و اهميّت بدين ندادن كه امروز در سر تا سر دنيا حتّى كسانى كه دعوى اسلام و ايمان ميكنند چه بسيارى هستند كه به جهت هواى نفس و زخارف دنيوى و رسيدن بمقامى و منصبى دست از دين و ايمان بر ميدارند .
( باع دينه بدنياه ) بلكه بدنياى غير دست بر ميدارد (
أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ