عبدا و كفانى عزّا ان تكون لى ربّا ) .
(
الَّذِي أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ
) تمام موجودات عالم امكان كه اطلاق شيئى بر او مىشود از عالم مجرّدات و ماديّات از جمادات و نباتات برّى و بحرى از طيور و هوام و انعام و جنّ و انس هر كه به مقدار لياقت و احتياجات خود موافق حكمت و صلاح پس از خلقت آنها به آنها اعطاء فرموده ( مهندسى كه بكل نكهت و بكل جان داد بهر كه آنچه سزاوار حكمت است آن داد ) ( اى كريمى كه از خزانهء غيب كبرى ترسا وظيفه خوردارى دوستان را كجا كنى محروم تو كه با دشمنان نظر دارى ) .
(
ثُمَّ هَدى
) پس از آن راه نمايى كرد آنها را بطريق تحصيل روزى و امر معاش و تحصيل مسكن و منكح و توليد و تناسل و جلب منافع و دفع مضار و آنچه در امر زند . گانى محلّ احتياج آنها است .
[ سوره طه ( 20 ) : آيه 51 ]
قالَ فَما بالُ الْقُرُونِ الْأُولى ( 51 )
گفت فرعون پس چه بود حال امم سابقه و قرنهاى ماضيه ؟ كانّه فرعون اعتراض كرد بموسى كه آمدهايد مرا دلالت كنيد بمعرفت بپروردگار خود پس چرا قرون سابقه مثل قوم نوح و هود و صالح و لوط و شعيب و غير اينها با اينكه بت پرست و مشرك و كافر بخداى شما بودند در دنيا زندگانى كردند و تمام وسائل بر آنها فراهم بود و سالهاى دراز برپاست و عزّت و دولت گذرانيدند و رفتند ما هم مثل آنها ولى غافل بود از بلاهايى كه بر آنها متوجّه شد در اثر تكذيب انبياء خود قوم نوح بغرق هلاك شدند قوم هود به ياد از بين رفتند قوم صالح بصيحه و صاعقه قوم لوط با مطار حجاره و خسف و قوم شعيب بنزول عذاب اشاره به اينكه گمان كرد كه با اين عزّت و دولت و رياست باقى ميماند و چون عمر طولانى داشت سيصد سال دعوايى خدايى داشت گمان بلاء و هلاكت در خود نميبرد ( لطف حق با تو مداراها كند