مىشد از كلّيّهء ناس بواسطهء وجود مؤمنين در بين آنها ، در اخبار دارد كه خداوند بواسطهء وجود نمازگزاران كان بلاها را دفع مىفرمايد كه اگر تمام تارك الصّلاة شدند عذاب نازل مىشود ، و همچنين بواسطهء اداء زكات دهندهگان كه اگر تمام مانع الزّكاة شدند عذاب نازل مىشود ، و همچنين حاجيان كه اگر تمام تارك حجّ شدند عذاب نازل مىشود ، بلكه دارد در موقعى كه ملائكه به حضرت ابراهيم خبر دادند كه ما مأموريم بر قوم لوط عذاب نازل كنيم :
« إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمِ لُوطٍ »
هود آيهء 73 . حضرت ابراهيم سؤال كرد كه اگر در ميان آنها چهل نفر مؤمن باشد عذاب نازل مىكنيد ؟ - گفتند : نه . همين نحو كم كرد تا اين كه اگر يك مؤمن باشد گفتند : نه پس فرمود :
« قالَ إِنَّ فِيها لُوطاً قالُوا نَحْنُ أَعْلَمُ بِمَنْ فِيها لَنُنَجِّيَنَّهُ وَ أَهْلَهُ إِلَّا امْرَأَتَهُ كانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ »
عنكبوت آيهء 31 . از اين جمله استفاده مىشود كه براى خاطر يك نفر مؤمن خداوند عذاب را از كلّيّه بر مىدارد حتّى در امم سابقه هم كه عذاب نازل مىشد اوّل پيغمبر آنها با مؤمنين بيرون مىرفتند و خارج مىشدند و خدا نجات مىداد آنها را سپس عذاب نازل مىشد ، و در خبر از حضرت صادق عليه السلام است فرمود :
نحن الّذين يدافع اللَّه عنها ما اذاعت شيعتنا » .
(
إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُورٍ
) : خيانت به خدا شرك و كفر است خيانت به انبياء خيانت به ائمّه خيانت به مؤمنين ، و خوّان صيغهء مبالغه است بسيار خيانت كننده ، و كفور بمعنى الجحود نسبت به خدا انكار توحيد ، نسبت بأنبياء انكار نبوّت ، نسبت بائمّه انكار امامت ، نسبت بمؤمنين انكار حقّ چه خيانت مالى باشد يا جانى يا دينى و امثال اينها .