[ سوره الحج ( 22 ) : آيه 40 ]
الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلاَّ أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيراً وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ ( 40 )
كسانى كه اذن داده شدند در مقاتله كسانى هستند كه آنها را بيرون كردند از ديار و منازل خود بدون حقّ فقط سبب اخراج آنها اين بود كه مىگفتند پروردگار ما اللَّه است ما بتهاى شما را نمىپرستيم ، و اگر نبود كه خداوند دفع مىفرمود بعض ناس را ببعض هر آينه خراب مىشد و از بين مىرفت صومعههاى يهود و كليساهاى نصارى و نمازگاههاى مسلمين و مساجد آنها كه در آنها ذكر خدا مىشد بسيار ، و هر آينه خداوند يارى مىفرمايد هر كه را بخواهد يارى كند محققا خداوند قادر متعال و قاهر بر انتقام است .
(
الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ
) : مصاديق بسيارى دارد . امّا در امم سابقه خداوند انبياء و مؤمنين به آنها را از ميانهء كفّار و مشركين كه در اذيّت و فشار آنها بودند بيرون نمود كه در واقع سبب خروج آنها أذيّتها و ظلمهايى كه از طرف كفّار و مشركين به آنها مىشد سپس عذاب نازل مىفرمود قوم نوح و هود و صالح و لوط و شعيب و فرعونيان و امثال آنها .
و در اين امّت پيغمبر و مؤمنين را از مكّه و ديارشان اخراج كردند و هجرت بمدينه نمودند كه مهاجرين باشند چون باشند چون مشركين تصميم قتل آنها را داشتند ، بعد از پيغمبر امير المؤمنين را از مدينه بكوفه اخراج كردند مثل طلحه و زبير و عائشه و معاويه كه جنگ جمل و صفّين واقع شد ، و مثل حضرت مجتبى را از كوفه خوارج از اصحابش خارج كردند بمدائن و بالاخره بمدينه ، و مثل سيد الشهداء كه در مدينه تصميم قتل او را داشتند فرار كرد بمكّه در آنجا تصميم گرفتند