نظر به اين كه قبلا تذكّر داديم كه حضرت رسالت پيغمبر رحمت بود و نفرين در حقّ قوم نمىكرد در اينجا كه مشركين در مقام اذيّت به او و مؤمنين برآمدند ، و گفتيم : جهادهايى كه حضرت با آنها داشت تماما دفاعى بود آنها حمله مىكردند و در همچه موقع امر را به خدا واگذار نمود .
(
قالَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّ
) : يعنى هر چه صلاح ميدانى و حكمت اقتضا مىكند با اينها معامله فرما اگر قابل هدايت هستند آنها را هدايت فرما كه مكرّر دعا مىكرد :
« اللّهمّ اهد قومى فانّهم لا يعلمون »
و اگر قابل نيستند دفع شر آنها را از أهل ايمان به هر نحوى ميدانى بفرما .
(
وَ رَبُّنَا الرَّحْمنُ الْمُسْتَعانُ
) اين جمله بقرينهء (
عَلى ما تَصِفُونَ
) كلام با قوم است بلكه آنها هدايت شوند كه پروردگار ما رحمن است در دنيا و آخرت و بندهگان خود را اعانت مىفرمايد به نعم و تفضّلات ، و تا قابليّت هدايت داشته باشند آنها را عذاب نمىكند .
(
عَلى ما تَصِفُونَ
) : يعنى بالاتر و بزرگتر است از آنچه كه شما توصيف مىكنيد كه براى او شريك قرار مىدهيد ، و ملائكه را دختران او مىدانيد و عزير و عيسى را پسران او مىشماريد و هزارها كفريّات ديگر در حقّ او مىگوئيد .
تم به حمد اللَّه سورة المباركة الانبياء و الحمد للَّه أولا و آخرا ، و صلى اللَّه على محمّد و آله ، و اللعن على أعدائه و أعدائهم .