27 ، و طلب نجات كردند كه در آيات شريفه بيان شده ، و نداريم يك جا كه ابراهيم نفرين كرده باشد با آن همه اذيتها ، يا طلب نجات كرده باشد حتى بگويد : « علمه بحالى حسبى من سؤالى » بلكه موقعى كه خبر اهلاك قوم لوط را به او دادند توسط كرد نجات آنها را كه در قرآن مىفرمايد : «
يُجادِلُنا فِي قَوْمِ لُوطٍ إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ يا إِبْراهِيمُ أَعْرِضْ عَنْ هذا
. . . الايه » هود آيهء 77 .
[ سوره الأنبياء ( 21 ) : آيه 76 ]
وَ نُوحاً إِذْ نادى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنا لَهُ فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ( 76 )
و نوح زمانى كه خداى خود را خواند از قبل از ابراهيم و لوط پس اجابت كرديم ما از براى او دعاى او را پس نجات داديم او را و اهل او را از غم و گرفتارى عظيمى .
(
وَ نُوحاً
) : عطف بر (
وَ لَقَدْ آتَيْنا إِبْراهِيمَ رُشْدَهُ
) است كه گذشت معناى رشد كه به نوح هم داديم .
(
إِذْ نادى
) : كه گفت :
« رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً »
نوح آيهء 27 . و نيز :
« فَدَعا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ »
قمر آيهء 10 .
(
مِنْ قَبْلُ
) : قبل از ابراهيم و لوط بلكه قبل از هود و صالح .
(
فَاسْتَجَبْنا لَهُ
) : به اينكه تمام قوم او را به غرق هلاك كرديم مگر نوح و مؤمنين به او را .
(
فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ
) در كشتى (
مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ
) : كرب ابتلايى است كه به قلب اثر مىكند و ناراحت مىشود و مهموم و مغموم مىگردد و چون نوح در اين مدّت طولانى كه نهصد و پنجاه سال دعوت كرد و به او ايمان نياوردند مگر قليلى حدود هشتاد نفر كه مىفرمايد :
« فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عاماً »
عنكبوت آيهء 13 . و مىفرمايد :