به ضرر خود احدى احتياج بايمان شما ندارد نه خداوند احتياج دارد و نه ديگران هر كس به عمل خود نتيجه خوب بايد ميگيرد
لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى
زمر آيه 9
إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ
يعنى قبل از نزول قرآن علم بنبوّت و صدق رسول داشتند بواسطه مشاهده اخلاق حضرت رسالت و معجزات صادره از آن بزرگوار ايمان آورده بودند چه از كسانى كه بر طبق عقائد حقه بودند مثل حضرت ابى طالب و بسيارى كه از ترس مشركين و كفار اظهار نميكردند و چه از مشركين و اهل كتاب از يهود و نصارى كه در كتب انبياء سلف ديده بودند و انتظار داشتند
إِذا يُتْلى عَلَيْهِمْ
پس از نزول و تلاوت قرآن بر آنها
يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً
كه اين سجده دلالت مىكند بكمال تصديق و تواضع و قبول و تشكّر و تعبير باذقان براى اينست كه سجده كامل آن است كه جبهه و ذقن روى خاك گذارده شود و صورت به خاك گذاردن است و در باب سجده اخبارى داريم كه اگر جبهه مانعى دارد طرف راست و اگر آن هم مانع دارد طرف چپ و اگر تمام وجه مانع دارد ذقن كه تمام اينها صدق سجده مىكند
وَ يَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا
پروردگار ما منزّه و مبرّى از هر عيب و نقصانست آنچه بفرمايد صدق و بجا و بموقع است
إِنْ كانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا
وعدههاى بهشت و مثوبات بر اهل ايمان و اهل تقوى و عاملين بصالحات و وعدههاى به عذاب بر غير مؤمن و غير صالح و غير متقى تمام واقع شدنى است حتّى وعده بتوابين و مشمولين عفو و مغفرت و شفاعت .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيه 109 ]
وَ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ يَبْكُونَ وَ يَزِيدُهُمْ خُشُوعاً ( 109 )
و اين اهل علم موقعى كه آيات شريفه را استماع ميكنند ميافتند به خاك و ذقن خود را بر خاك ميگذارند با حال گريان و خشوع آنها زياد ميگردد
وَ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ
بكاء ممدوح سه قسم است يكى بكاء از خوف عذاب و يكى بكاء بشوق ثواب كه گفتند مؤمن بايد بين خوف و رجاء باشد و اخبار در اين باب دو دسته است .